Archive for the ‘«Το blog που ακούσατε…»’ Category

Ο Γερμανός Κούγιας

Υ.Γ.: Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία στο Saltzburg (εντάξει το ξέρω ότι είναι στην Αυστρία, σκοτώστε με) το Σάββατο 12/03/2008. Σήμερα την έστειλα με email σε μερικούς γνωστούς (προσθέτοντας το «Και δίπλα η Βατίδου!» στο κείμενο). Υπό Κ.Σ., δε θα την ανέβαζα στο ιστολόγιο, αλλά είμαι περίεργος να δω που και πόσες φορές θα αναδημοσιευτεί – είμαι σίγουρος ότι θα βρεθεί σε πλήθος βλογίων πολλαπλάσιας αναγνωσιμότητας!

Τέλος, απολογούμαι ξανά για την απουσία πλοκαμιών και υπόσχομαι να επανέλθω προσεχώς με ένα μίνι αφιέρωμα στη Μυθολογία Κθούλου και σε γνωστό Έλληνα νομπελίστα ποιητή.

Ομολογώ αγαπητοί αναγνώστες πως, όταν έγραφα πριν λίγες μέρες την καταχώρηση με τίτλο «Zaxopoulos spam mail», περίμενα μια λογική αύξηση της επισκεψιμότητας στη σελίδα μου, ελπίζοντας ότι το άρμα της δημοσιότητας που σέρνει η γνωστή πια υπόθεση θα τράβαγε κι εμένα μερικά μέτρα παρακάτω.

Ως υπερήφανος δημιουργός, φρόντισα λοιπόν, εκτός από την ανάρτηση του τελευταίου μου πονήματος στην υποφαινόμενη σελίδα, να προωθήσω το κειμενάκι, μαζί με σύνδεσμο στη σελίδα βεβαίως βεβαίως (πάγια τακτική όταν προωθούμε μαζικά κείμενα παρμένα από ιστολόγια), σε διάφορους γνωστούς και φίλους.

Αυτό όμως που δεν υπολόγισα, (κλασική παράμετρος σχεδιασμού που «ξεφεύγει» από τους Φρανκεϊνστανικού τύπου δημιουργούς) ήταν ο υπερβάλλων ζήλος που επέδειξαν όλοι όσοι έλαβαν το email μου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: η συμβία μου, η οποία απασχολείται στο τραπεζικό σύστημα. Προώθησε το email σε μερικούς συναδέλφους και μετά από λίγο καιρό άρχισε η επιστροφή του στα πάτρια εδάφη – πολλές φορές έχοντας περάσει και μέσα από άλλες τράπεζες.

Μια πρόχειρη αναζήτηση στον γκούγκλη έδειξε ότι το κείμενο έχει αναδημοσιευτεί σε άλλα ιστολόγια – ενίοτε χωρίς την παραπομπή στο ιστολόγιο του «Γρηγόρη» και πάντοτε χωρίς παραπομπή στη μητέρα πατρίδα.

Πιστός στην τακτική αυτής της σελίδας – η οποία δεν είναι άλλη από την άντληση χρήσιμων συμπερασμάτων και εμπειρικών κανόνων προς χρήση των αναγνωστών, προχωρούμε στην εξαγωγή των κάτωθι βασικών σημείων:

α) Αν θέλεις να διαδοθούν οι ιδέες σο, χρησιμοποίησε τις τράπεζες…

β) …αρκεί να μην έχεις την απαίτηση να λένε σωστά το όνομά σου…

γ) …φυσικά αυτό δεν ισχύει όταν τους χρωστάς λεφτά.

δ) Δεν έχουν χαθεί τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, πάντα κάποιος βρίσκεται για να επεξεργαστεί τα spam mails και να σβήσει τα κομμάτια που δεν του αρέσουν!

ε) Η χιλιόχρονη βασιλεία μου πλησιάζει.

Συνεχίζοντας την προβληματική του προηγούμενου μηνύματος (για λόγους ευκολίας το έκοψα σε δυο μέρη, ώστε να μετριάζεται η άσχημη εικόνα του ιστολογίου – τελικά έχω και μερικές αισθητικές ανησυχίες), ένα άλλο εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα σχετικά με την ύπαρξη ή μη ενός ¨κινήματος» από φανατικούς bloggers είναι η όποια αποτελεσματικότητα των κινήσεών τους. Για παράδειγμα, παρά τις οργανωμένες κινητοποιήσεις για τα καμμένα δάση στο Σύνταγμα, η Νέα Δημοκρατία ξαναβγήκε κυβέρνηση. Φυσικά, η διαμαρτυρία δεν είχε αυτό το δηλωμένο σκοπό – αλλά τι νόημα έχει μια γενική και αόριστη διαμαρτυρία, χωρίς κάποιου άλλου είδους πίεσης προς την κυβέρνηση; Ρωτήστε κάποιον καθηγητή που έζησε τις μεγάλες απεργίες του παρελθόντος και θα σας πει πόσο εύκολο είναι για μια κυβέρνηση να αγνοήσει ακόμα μαζικότερες διαμαρτυρίες.

Θα μπορούσε μάλιστα να ισχυριστεί κάποιος ότι η ύπαρξη πολλών «αντιπολιτευόμενων» ιστολογίων λειτουργεί αρνητικά ως προς την πραγματοποίηση ουσιαστικών αλλαγών. Και αυτό γιατί, δυστυχώς, για τους πολλούς η γκρίνια είναι μια αποτελεσματικότερη μέθοδος εκτόνωσης από τη δράση. Και αν δε με πιστεύετε, παρακολουθήστε τα δελτία ειδήσεων μιας εβδομάδας, δείτε τον τρόπο με τον οποίο περιγράφουν την καθημερινότητα και το αν τελικά αυτό μεταφράζεται σε πολιτική δράση.*

Τέλος, αν φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για «κίνημα των bloggers» γιατί όχι και «κίνημα των τηλεπλασιέ βιβλίων»; Μικρό κομμάτι της βουλής κατέλαβαν; Διάολε, έτσι όπως πάμε, θα αρχίσουμε να μιλάμε και για Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα….

* Πολιτική δράση εδώ σημαίνει υπερψήφιση ή καταψήφιση συγκεκριμένων κομμάτων στις εκλογές. Από αυτές άλλωστε έχουμε τις όποιες αλλαγές.

Ήδη από το καλοκαίρι η έκφραση «το κίνημα των bloggers» και διάφορα άλλα παρελκόμενα αυτής βρίσκεται στο επίκεντρο μιας μεγάλης συζήτησης που ξεπερνάει τα, υπαρκτά μεν, δυσδιάκριτα δε όρια της «βλογόσφαιρας». Μέχρι στιγμής, τα κύρια συμπεράσματα είναι ότι α) η λέξη «κίνημα» έχει προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των παρεξηγημένων λέξεων με πολιτικές αποχρώσεις και β) αν, τώρα που ξεκίνησα το blog, με αποκαλέσει κανείς blogger θα νιώσω ελάχιστα λιγότερο προσβεβλημένος απ’ ότι αν με αποκαλούσε emo.

Αν δεχτούμε την υπόθεση εργασίας «ένα blog ίσον με ένα συγγραφέα, βαρβαριστί blogger» (αγνοώντας δηλαδή για ευκολία τα συλλογικά δημιουργήματα κομμάτων, περιοδικών, μυστικιστικών οργανώσεων κτλ) είναι αμέσως φανερό ότι ένα μόνο πράμα συνδέει όλους τους bloggers (εκτός του μέσου): μια ανάγκη να εκφράσουν τις σκέψεις τους παραέξω – και φυσικά ότι οι σκέψεις τους αυτές αξίζουν προβολής. Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, θα έλεγα ότι ένας blogger εκφράζει τις απόψεις του με σκοπό να πείσει κι όχι γιατί περιμένει ότι θα συναντήσει κάποιον αντίλογο που θα τον πείσει (σε άμεση αντίθεση με πολλούς συμμετέχοντες σε διαδικτυακά fora, περισσότερα όμως άλλη φορά).

Φυσικά, τα παραπάνω δε σημαίνουν σε καμία περίπτωση ότι κάποιος blogger παραμένει βράχος απέναντι στην πειθώ, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζουμί: μπορεί να μην αλλάξω τη γνώμη μου εξαιτίας των σχολίων που θα διαβάσω στο ιστολόγιο μου, θα την έχω ωστόσο διαμορφώσει πριν την καταθέσω. Όποιος λοιπόν την επηρεάσει, θα κερδίσει ένα μικρό μεγαφωνάκι στο internet. Και ως γνωστόν, αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι…

Με βάση αυτό το σκεπτικό θα πρέπει να αναγνώσουμε τις δηλώσεις του κ. Αλαβάνου περί «κινήματος των bloggers» ή του χαρακτηρισμού των bloggers ως «αυτούς που δημιουργούν επαναστατικά spam mails με την παραμικρή αφορμή» από τον κ. Φωτάκη στο ΘΕΜΑ (περισσότερα εδώ: http://afmarx.wordpress.com/2007/10/01/fotakis/). Ο πρώτος ποντάρει στην εκλογική του βάση, η οποία γουστάρει τα προοδευτικά και τα τουαύτα, ενώ παράλληλα προσεταιρίζεται όσους bloggers έχουν παρόμοιες με αυτόν πολιτικές ανησυχίες. Ο δεύτερος, όπως είναι φανερό σε όποιον διαβάσει όλο το άρθρο, επιθυμεί τη συνολική απαξίωση του χώρου – ενώ φυσικά ο ορισμός του blogger που χρησιμοποιεί είναι απλά άκυρος.

Συνολικά, η όλη φάση μου θυμίζει παλαιότερες, ηρωικές εποχές στη στήλη αλληλογραφίας του Metal Hammer, όταν είχαμε μια απίστευτη παρέλαση γραμμάτων από άτομα του ακροδεξιού και ακροαριστερού χώρου και με τα οποία προσπαθούσαν να «καπελώσουν», χρησιμοποιώντας μεμονωμένα παραδείγματα, έναν κατά βάση απολιτίκ μουσικό χώρο.

Αυτή εδώ είναι μια νέα αρχή.

Μπορεί να μη φαίνεται εντυπωσιακή, αλλά αυτή διαθέτει το κατάστημα τώρα. Ευελπιστώ ότι θα υπάρξει μια καλύτερη συνέχεια και (στο μακρινό μέλλον;) ένα φαντασμαγορικό φινάλε – οφείλω όμως να σας προειδοποιήσω, έστω κι αν διώξω κόσμο, ότι, όταν έγραφα έκθεση στο σχολείο, ήμουν πολύ καλύτερος στους προλόγους παρά στους επιλόγους.

«Γιατί τώρα;» είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να ρωτήσετε. Όπως καταλαβαίνετε, για να με προτρέπετε τόσο αβίαστα, να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να έχω ήδη μια καλή απάντηση, έτσι δεν είναι;

Λοιπόν, αφορμή για τη δημιουργία αυτού του blog ήταν οι πρόσφατες εθνικές εκλογές. Μάλιστα, ποιος είπε ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτε; Που λέτε παιδιά μου, περιστάσεις όπως οι εθνικές εκλογές ή η πρωτοχρονιά έχουν μια περίεργη επίδραση πάνω μου! Όχι, δε βγάζω το κομματόσκυλο/αγιοβασιλειόσκυλο από μέσα μου. Είναι επειδή, αν και ξέρω ότι τίποτε συγκλονιστικό δεν αλλάζει, ένα κομμάτι μου φαίνεται πως πείθεται κάθε φορά ότι κάτι απτό θα έπρεπε να αλλάξει. Μέχρι λοιπόν το αργόστροφο αυτό τμήμα της προσωπικότητας μου να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα, βρίσκομαι σε μια περίεργη φάση.

Να λοιπόν όμως που κάτι άλλαξε αυτή τη φορά. Ξεκινάω ένα blog! (ενθουσιασμός, παλαμάκια, σφυρίγματα, στριφογύρισμα αυτού του περίεργου θορυβοποιού πράγματος που κρατούν στα γήπεδα).

Θα ρωτήσετε πάλι μερικοί (όχι οι ίδιοι με την προηγούμενη φορά! Μην δώσουμε την εντύπωση ότι είναι μιλημένα πράματα, ακόμα δεν αρχίσαμε): «Καλά ρε μπάρμπα, έχουν περάσει δυο εβδομάδες από τις εκλογές, τώρα σου πέρασε εσένα η φάση/τώρα σου ήρθε να αρχίσεις;» Όπως οι πιο κυνικοί από το πολυπληθές κοινό μου θα έχουν ήδη μαντέψει, έχω μια εξίσου καλή απάντηση για αυτή την καθυστέρηση – μια σειρά ευτυχών και ατυχώς συμπτώσεων και γεγονότων απέτρεψε την πρόωρη* άφιξη αυτής της μεγαλειώδους στιγμής.

Περισσότερα στα επόμενα όμως ε; Είπαμε, να έχουμε και μια καλή συνέχεια!

* Πρόωρη γιατί η ώρα της είναι αυτή που της έλαχε να είναι. Αν βέβαια οι συγκυρίες τα έφερναν έτσι ώστε να είναι πρόωρη, τότε θα έπαυε να είναι πρόωρη.